Еңбекпен өрілген ғұмыр

Қарапайым ауылдан түлеп ұшып, еңбек майданында шыңдалған жандар аз емес. Солардың бірі – тағдырдың талай сындарына мойымай, маңдай терімен еңбек етіп, бүгінгі күні ауыл шаруашылығы мен өндіріс саласында елеулі із қалдырған арда азамат Айтқали ЖАЛМҰРЗИН.

1963 жылы бұрынғы Жезді ауданына қарасты Байқоңыр ауылында дүниеге келген ол жастайынан өмірдің қиындығын көріп өсті. Әкесі Тахан Жалмұрзин совхоздың қара жұмысына жегіліп, мал бағып, науқандық жұмыстардың бел ортасында жүрді. Анасы Гүлшайран ерте дүние салып, Айтқали жеті жасында жетімдіктің дәмін татқан еді. Үш балаға әкелік мейірін төккен Тахан ағамыз екінші рет шаңырақ көтермей, бар ғұмырын ұрпағына арнады. Осы тәрбиенің өзі Айтқалиды қайсарлық пен жауапкершілікке баулыды.
Мектептен кейін 1981 жылы әскер қатарына шақырылып, Отан алдындағы борышын өтеді. Жас жігіттің еңбек жолы туған ауылынан басталды. 1986 жылы Талап ауылындағы совхоз техникумын зоотехник мамандығы бойынша тәмамдап, №3 фермада қызметке кіріседі. Алғашқы қадамынан-ақ ол білімі мен еңбегін ауыл игілігіне жұмсады. Мал бордақылау алаңында еңбек етіп, жаңа технологияларды қолданып, шаруашылықтың ет өндіру жоспарын орындауға үлес қосты. Кейін жүн қоймасының меңгерушісі болды. Бұл сала да оңай емес – қырқылған жүнді қабылдап, сұрыптап, өңдеп, өткізу үшін тынымсыз жұмыс керек. Кейін үш бірдей ферманың мал дәрігері болып, қысы-жазы мал соңында жүрді.
Алайда 90-жылдардың тоқырауы ауыл тіршілігіне де әсер етті. Кеңшарлар тараған соң, Айтқали қалаға қоныс аударып, өндіріс саласына бет бұрды. «Қазақмыс» корпорациясының Оңтүстік Жезқазған кенішіне қарасты №65 шахтаға жұмысқа орналасып, еңбек майданын шыңырауда жалғастырды.
– Алла сәтін салды деген сол болса керек, ауылдан келген соң бір аптаның ішінде жұмысқа тұрып кеттім. Рас, әуелде менің еңбек кітапшамдағы «Зоотехник» деген жазуды көрген кеніш басшысы «ойбай-ау, сенің мамандығың өндіріске үш қайнаса сорпасы қосылмайды ғой», – деді. Мен қандай қара жұмыс болса да істейтінімді айтып отырып алдым. Сол кездегі елдің ауыр жағдайын түсінді ме, басшы өтінішіме қол қойып берді. Алғашында Жезқазған поселкесінде бірер апта арнайы оқуда болдым да шахтаға ұнтақтаушы болып кірдім. Біз вагонға салуға келмейтін ірі кен тастарын майдаладық, – дейді Айтқали өзінің өндірістегі еңбек жолы жайлы айта келіп.
Кейін жолшы, залалсыздандырушы болып түрлі ауыр жұмыстарды атқарды. Бүгінде ол кен қопарылған кеңістіктерді қауіпсіз ету ісімен айналысып, төбедегі тастардың құлауына жол бермейтін арнайы қоспаларды әзірлейді.
Жиырма жылға жуық уақыт шахтада тер төккен еңбегі елеусіз қалған жоқ. 2020 жылы кеніштің 55 жылдығына арналған мерейтойлық төсбелгісімен марапатталды. 2021 жылы Қазақстан Тәуелсіздігінің 25 жылдық мерекелік медалін кеудесіне тақты. Ал 2024 жылы «Еңбек ардагері» медалімен марапатталды. Одан бөлек, мақтау қағаздары мен құрмет грамоталары – бір төбе.
Еңбектің ғана емес, әкелік парыздың да жүгін абыроймен арқалаған Айтқали бүгінде ұл-қыздарының жетістігіне қуанады. Үлкен қызы Салтанат – қаржыгер, ортаншысы Сандуғаш – хореограф, Мерей – халықаралық қатынастар мамандығын меңгеріп, аудармашылық қызмет атқарып жүр. Кенже ұлы Мейіржан да қаржы саласында еңбек етуде. «Бала – ата-ана бақыты» дейді халқымыз. Бүгінде сол бақытқа кенелген Айтқали Жалмұрзин Алла қаласа, келер жылы зейнетке шығып, немере сүйіп, бақытты ғұмыр кешуді армандап отыр.
Қарапайым ауылдан шығып, бірде малшы, бірде маман, енді бірде кенші болып еңбек майданында шыңдалған Айтқали Жалмұрзиннің өмір жолы – жас ұрпаққа үлгі. Ол – қай салада жүрсе де адал еңбегімен абырой тапқан, «еңбек – адамды өсіретін ұлы күш» екенін дәлелдеген жан.

Ізтай БЕЛГІБАЙҰЛЫ.